Op bezoek in Nairobi, Kenia

Begin 2005 heb ik mijn vriendin Karin Masnicza bezocht, die woont en werkt in de sloppenwijken van Nairobi. Wij hebben enkele jaren geleden samen geassisteerd in een workshop, die werd gegeven in Tanzania (klik hier om dit verhaal te lezen) en Karin heeft daarna Nederland verlaten en heeft een trainingscentrum opgezet in de sloppenwijk Satellite. Haar missie is om de mensen daar in hun eigen kracht te zetten, zodat ze meer kunnen bereiken, dan dat ze nu zelf denken.

De mensen in Afrika verschillen nl. nogal met de westerse mensen; door eeuwenlange slavernij, onderdrukking, kolonisatie en corrupte regeringen hebben deze mensen een nogal fatalistisch zelfbeeld gekregen, wat zich uit in armoede en afhankelijkheid. Haar speciale aandacht gaat uit naar de kinderen, die van deze mentaliteit de directe slachtoffers zijn.


Kibera

In het trainingscentrum UNIP (wat staat voor UNited Inner Power) komen dan ook veel leerkrachten van lagere scholen uit diverse sloppenwijken rondom Nairobi haar trainingen en workshops volgen. Zelf heb ik ook enkele scholen bezocht, die door Karin ondersteund worden. Zij ondersteunt niet alleen de leerkrachten, maar ook de ouders. Inmiddels heeft Karin ook Kenianen opgeleid, die nu zelf trainingen kunnen geven, want uiteindelijk wil zijzelf overbodig worden en het trainingscentrum overdragen. 

Dit is de sloppenwijk Kibera. Om deze te bereiken moet je eerst over een vuilnisbelt klimmen, een vuilnisbelt waar kinderen gewoon spelen tussen het afval met alle vliegen erop. Heel in de verte zie je Nairobi liggen. Rondom Nairobi liggen verschillende sloppenwijken, maar Kibera is wel een van de armste. In Kibera heb ik twee lagere scholen bezocht. Deze scholen zijn eigenlijk schuren en de klassen zijn apart gemaakt door schotten. Het is dus erg gehorig en warm.


Kenia is een engelse kolonie geweest en dat merk je nog aan verschillende dingen; zo praat iedereen, naast hun eigen stamtaal (er zijn 42 verschillende stammen in Kenia), Engels en ze rijden er aan de linker kant. En, zoals we het kennen van de Engelsen, moeten de kinderen op school eigenlijk een schooluniform aan, maar vooral in de sloppenwijken hebben de ouders daar vaak geen geld voor. Ze hebben trouwens ook geen geld om het schoolgeld te betalen, dus veel leerkrachten doen hun werk pro deo. De ironie wil, dat als de leerkrachten bij Karin de cursus hebben gevolgd zij erg interessant zijn geworden voor scholen, die hun leerkrachten wel kunnen betalen en de goed opgeleide leerkrachten dus 'wegkapen'.

In Nederland maak ik deel uit van een groepje vrijwilligers, dat UNIP en Karin ondersteunen. Wij werven fondsen, want UNIP is nog niet in staat om volledig onafhankelijk te draaien. Wij geven lezingen, verkopen sieraden en andere voorwerpen, die de studenten in het trainingscentrum maken en al dit geld plus de donaties gaan volledig naar UNIP.

Anajalischool


Wilt u UNIP ook ondersteunen, dan kunt u
uw (maandelijkse) bijdrage storten op

girorekening 1361580
t.n.v. Stichting Relief/UNIP te Rijssen.

Voor meer informatie over het project UNIP,
zie de website van Relief Foundation.

Terug