Mijn Tanzania-reis

Begin juni 2001 ben ik voor Stichting Relief afgereisd naar Arusha - Tanzania en heb geassisteerd bij een workshop, die Roy Martina gaf aan de Maryknoll Sisters.

De meeste zusters van deze orde zijn vanuit Amerika uitgezonden voor missiewerk naar Tanzania en wonen daar verspreid al zo’n 50 jaar. Elk jaar komen ze bij elkaar en verenigen dan het nuttige met het aangename; ze nodigen iemand uit om een workshop te geven. Dit jaar hadden ze Roy gevraagd en Roy heeft een workshop Emotioneel Evenwicht gegeven.

Dit is een eenvoudige methode om te leren en voor deze zusters ideaal om toe te passen in hun werk; ze werken nl. met o.a. AIDS-kinderen, tiener-moeders, weeskinderen, Massai-vrouwen die willen integreren in de stad en gehandicapten.

Ze waren erg enthousiast over deze methode en leerden zeer snel. Dit vond ik verbazingwekkend daar hun leeftijd tussen de 60 en de 80 jaar lag! Het was bovendien een vreugde om met deze vrouwen te werken en ik heb me vaak afgevraagd wie nu van wie leerde…

Mary Knoll Sisters

Ondanks hun leeftijd werken deze vrouwen nog steeds en vaak onder barre omstandigheden; de stroom valt regelmatig uit en dat is vervelend als je weet, dat het daar al om half zeven donker is (je zit daar vlak bij de evenaar); als je al water hebt, is het niet te drinken; de wegen zijn zeer slecht en in de regentijd helemaal onbegaanbaar. Maar ondanks alles hebben deze vrouwen een levenslust en een vreugde in het leven, waardoor wij allemaal werden geraakt.

Onderweg

En ‘wij allemaal’ zijn dan de vrijwilligers, die Roy hadden geassisteerd. In totaal waren wij met z’n tienen, maar acht van de groep hebben samen gereisd. De heenreis duurde wel 13 uur; we zijn via Brussel en een stop in Entebbe (Oeganda) in Nairobi (Kenia) geland, waar wij de eerste nacht in een hotelletje hebben overnacht.

De volgende dag hebben we de lokale bus genomen van Nairobi naar Arusha (Tanzania), wat al een belevenis op zich is. De weg is dan wel geasfalteerd, maar zit vol met kuilen en gaten en veel chauffeurs rijden zo hard hun wagen dat toelaat. Langs de weg zie je veel mensen lopen met waterkannen en dicht bij de grote stad wonen zelfs mensen langs de weg. Ze bezitten niets dan een zeiltje en een kookpot. De dorpjes zijn gebouwd van houten hutjes, waar de mensen alleen in slapen; het sociale leven speelt zich buiten af. Als je een beetje geld hebt, kun je zelfs een dak aanschaffen van golfplaten!

Er zijn ook huisjes gemaakt van opgedroogde modder en mest en vaak zijn ze dan gestut door stokken of palen, want ze zakken zó in elkaar. Sommigen hebben een winkeltje (vaak een hutje met een deur- en/of raamopening, zonder deur of raam) en je kan er van alles kopen. Zelfs Coca Cola! 

Uiteindelijk zijn we aangekomen bij de missiepost: het Spirituele Centrum van de Canossian Sisters. In dit centrum kun je ruimte huren voor workshops en overnachtingen. We hadden allemaal een eigen kamer met toilet en douche; heel luxe voor Afrika.

De Canossian Sisters zijn self-supporting; ze hebben een eigen boerderij met moestuin en we hebben dan ook heerlijke, zuivere maaltijden genoten. De nonnen onderhouden hun terrein en gebouwen erg goed; alles is netjes en proper. De tuin is een genot om in te lopen en te genieten van de verschillende bloemen met hun diverse geuren. Wij waren daar net na de regentijd, dus er stond veel in bloei.

Daarnaast beheren ze een schooltje met enkele klassen. De leerlingen zijn allen Massai-kinderen, waarvan hun ouders geen schoolgeld kunnen betalen. Donaties zijn dan ook altijd welkom. Ook geven ze hier naailes aan meisjes en jonge vrouwen, zodat zij in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Tevens verzorgen ze maaltijden voor de kinderen. Wij hebben pennen gegeven en één van onze groep had knuffels meegenomen van zijn dochter en stuiterballetjes. De kinderen vonden het schitterend.

Connosiaschool

Dit schooltje heeft drie klassen. In één klas zitten de jongste kinderen en zij zijn 3-4 jaar oud. Zij zitten op de grond op kleedjes. Ook een klas hoger zitten de kinderen nog op kleedjes, maar de kinderen in de volgende klas leren al lezen en schrijven (in het engels) en zij zitten aan een lessenaartje. Hun juf was dan ook zeer blij met de pennen.

Na deze workshop hadden we nog een paar dagen voordat het vliegtuig ons weer naar huis zou brengen, dus zijn we op safari geweest. Eerst hebben we Lake Manyara bezocht; een schitterend meer met op de achtergrond de bergen. Bij het meer leven o.a. zebra's, gnoes en flamenco's, maar ook leeuwen want we hebben daar een skelet zien liggen van een zebra.

Daarna zijn we gereden naar de Ngorongorocrater en daar kwamen we 's avonds in het donker aan. We hebben eerst overnacht in een grote lodge en de volgende dag zijn we de krater in gereden. Deze krater is ca. 640 km2 in het rond en ze zeggen, dat hier ons soort mensen zijn ontstaan. In het bijbehorend museumpje kun je de eerste voetstappen zien, die ze daar gevonden hebben.

De krater is een voedselketen in het klein. Er leven kuddes zebra's, gnoes, hartebeesten, giraffes, waterbuffels, nijlpaarden (er zijn twee meren in de krater), maar ook leeuwen, jachtluipaarden, flamenco's, neushorens, olifanten, bavianen, emoe's en andere soorten vogels. De natuur is daar ongerept en het kleurenspel van de zon en de wolken op de bergen, die de krater omringen, beneemt je de adem...

African sunset Ngorongorocrater Wildlife

Al met al was dit een reis om nooit te vergeten. En als ik de mogelijkheid krijg om terug te gaan...

En in 2005 heb ik deze mogelijk gekregen en ben op bezoek gegaan bij mijn vriendin Karin, die woont en werkt in de sloppenwijken van Nairobi, Kenia. Lees het verslag via de link 'Relief Foundation'.

Terug